Leefbaarheid

Met open oog: ‘dikbils’

Foto: Diny Heidenrijk (bronvermelding verplicht bij overname)

Het is nog een klein wereldje wanneer we de auto op een smalle parkeerplaats zetten in Herxen onder aan de dijk bij de IJssel. Als we uitstappen komt de vochtige lucht ons tegemoet, maar Diny Heidenrijk weet dan al lang dat die vroege mist zo wel op zal trekken want er is goed (helder) weer voorspeld. Wel belangrijk, want we gaan ook vandaag weer mooie foto’s maken van wat we allemaal om ons heen zien.

Door Diny Heidenrijk

Ergens klinkt het geluid van gakkende ganzen als we de schuine helling oplopen die naar de IJsseldijk leidt. Verder is het stil, alle geluiden worden gedempt. We komen niemand tegen als we omhoog klauteren en even later staan we op de dijk. Vanaf hier zien we geen water en het is dat we weten waar we zijn maar op dit ogenblik lijkt het of we door de wolken lopen. Links onder aan de dijk staan wat huizen, hun schimmige vormen steken donker af tegen de omgeving. En daar verdwijnt een lange paal schijnbaar in het witte niets, terwijl ik weet dat daar op het eind van die paal een ooievaarsnest zit.

We wandelen een heel eind over de dijk en langzaam aan verandert het licht van somber en kil naar helder en oranje gelig warm. De zon wint aan kracht en gaat erdoor komen. Rechts van ons dampt nu het gras en zie ik de contouren van bomen en een rietkraag steeds duidelijker verschijnen. Achter het riet ligt een grote plas waarbij ik vaag een reiger zie staan. Daarachter weer moet de IJssel liggen, nu nog wat verborgen in grijzige nevelslierten die langs trekken.

Een eind verderop lopen we de dijk weer af, keren om en gaan  terug richting het dorp Herxen. De mist is nu zo goed als verdwenen en de schetterende eksters in die boom daar gaan zeker het nu heldere luchtruim kiezen. In een weiland zien we rondom een ruif met hooi een paar schapen waarvan er eentje grote gedraaide kurkentrekker achtige horens heeft. Zouden dat merino schapen zijn?  In een volgend weiland loopt een ander soort blaters in dikke wollen jassen en ze hebben een lange staart.  Een aantal van die ‘dikbils’ staat netjes naast en tegenover elkaar te eten uit een lange trog. Ze laten me rustig foto’s maken en kijken niet op of om. Hun ontbijt is belangrijker en gelijk hebben ze.

Wanneer we terug zijn bij de auto is het helemaal opgeklaard, dit wordt  inderdaad een mooie zonnige herfstdag.

 

Voeg reactie toe

Klik hier om een reactie achter te laten